ανοίγει στη Νέα Υόρκη ο “Μεγάλος Δικτάτωρ” (πρωτ. τίτλος “The Great Dictator”) σατιρική κωμωδία πολιτικού θέματος με τον Charles Chaplin σε παραγωγή, σκηνοθεσία, σενάριο και πρωταγωνιστικό ρόλο, ασκώντας δριμεία κριτική στα φασιστικά καθεστώτα. Θα γίνει η πιο επιτυχημένη εμπορικά ταινία του μεγάλου ηθοποιού, βοηθώντας τη και το γεγονός ότι ήταν η πρώτη του με κανονικούς διαλόγους, περνώντας επίσημα και αυτός στη μετά βωβού κινηματογράφου εποχή.

Ο Chaplin δε διστάζει με τη σάτιρα του να καυτηριάσει τις ναζιστικές, φασιστικές και αντισημιτικές τακτικές μεταξύ άλλων των Adolf Hitler και Benito Mussolini, υποδυόμενος τόσο τον ίδιο τον δικτάτορα της Γερμανίας (τον οποίο ονομάζει Adenoid Hynkel από την Tomainia) όσο και έναν Εβραίο μπαρμπέρη στο γκέτο σωσία του Hynkel, που έχει χάσει τη μνήμη του για περίπου 20 χρόνια και συναντά ξανά τον διοικητή Schultz (Reginald Gardiner) της Tomainia τον οποίο είχε σώσει κατά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο και τώρα είναι υπεύθυνος στο ίδιο γκέτο. Στον ρόλο του…Benzino Napaloni δικτάτορα της Bacteria ο Jack Oakie.

Οι περισσότερες εκ των κριτικών μετά την προβολή της ταινίας ήταν διθυραμβικές και αυτό περίπου ένα χρόνο μόλις πριν οι Η.Π.Α συμμετάσχουν στρατιωτικά στον Β’ Παγκόσμιο, με το Hollywood αρχικά να παρακολουθεί από μακριά, όμως μετά την αρχική επιτυχία του φιλμ, ασπάστηκε πλήρως την ιδέα και μέθοδο του Chaplin.
Παρ’όλα αυτά ο ίδιος έχει γράψει χρόνια μετά στην αυτοβιογραφία του ότι αν γνώριζε την πραγματική έκταση των θηριωδιών στα στρατόπεδα συγκέντρωσης από τους Ναζί, πιθανότατα δε θα είχε κάνει ποτέ το εγχείρημα αυτό.

Η ταινία θα λάβει πέντε υποψηφιότητες στα βραβεία Όσκαρ, για καλύτερη ταινία, α’ ανδρικό (πλέον αναγνωρίζεται ως η μοναδική υποψηφιότητα που έλαβε ποτέ για το εν λόγω βραβείο ο Chaplin αφού το 1929 η Ακαδημία είχε αποσύρει αυτήν για το “Τσίρκο” και του έδωσε εν γένει τιμητικό για την ταινία), β’ ανδρικό (Jack Oakie), σενάριο και μουσική.

Trivia: Παρά το ότι φυσικά ο “Δικτάτωρ” είχε απαγορευτεί σε όλες τις κατεχόμενες από τους Ναζί χώρες (στη Γερμανία για πολιτικούς λόγους αυτή η απαγόρευση ίσχυε μέχρι και το 1958), η περιέργεια οδήγησε τον Hitler στο να περάσει μέσω της Πορτογαλίας μία κόπια και να τη δει, μάλιστα λέγεται ότι προβλήθηκε δις. Κανείς δεν έμαθε ποτέ την αντίδραση του δικτάτορα, με τον Chaplin να έχει δηλώσει ότι “θα έδινε τα πάντα για να μάθει τις σκέψεις του γι’αυτή”.

Advertisements